Met veel plezier presenteren we een nieuw fotoproject waarmee we 2006 willen beginnen. Deze foto vangt een moment waarop mens en kosmos elkaar raken.

In de duisternis van de kosmos, waar stilte zwaarder weegt dan geluid, staat zij roerloos. Haar gezicht – gevangen in een regen van licht en stof – luistert naar wat het universum fluistert.
Misschien was zij ooit menselijk. Nu is zij meer. Een verbinding tussen tijd en ruimte. Haar silhouet snijdt door de leegte, maar de lijnen om haar heen tekenen patronen tot in de eeuwigheid.
De kosmos spreekt niet in woorden. Hij fluistert met licht. En zij luistert.
Zij is… de laatste echo van sterrenstof.

We are delighted to present a new photography project with which we want to begin 2006. This photo captures a moment where human and cosmos meet.

In the darkness of the cosmos, where silence weighs heavier than sound, she stands still. Her face – caught in a rain of light and dust – listens to what the universe whispers.
Perhaps she was once human. Now she is more. A channel between time and space. Her silhouette cuts through the void, but the lines around her draw patterns into eternity.  The cosmos doesn’t speak in words. It whispers with light. And she listens. 
She is… the last echo of stardust.